Benim oksijenim senin parfümün

Artık yolculuklara sadece bir şeyler yazabilmek için çıkıyorum
Yüzlerce insan
Yüzlerce düşünce
Yüzlerce farklı renk görüyorum
Biri elinde telefon yüzünde bir gülümseme durmadan mesajlaşıyor
Bir diğeri dışarıyı izler gibi yapıp camda kendine bakıyor
Biri kulağında kulaklık başıyla ritim tutuyor.
En garibi de ben en arkada bir şeyler karalıyorum
Akıllarından neler geçiyor acaba
Biri sevgilisini diğeri gelecekte bir grup kurmayı ve şuan dinlediği grup kadar iyi olmayı hayal ediyor.
Camda kendini izleyen kendinden nefret ediyor,öyle bakıyor kendine.
O yüz,o saçlar yakıştıramıyor kendine
Etrafına bakıyor
Güzel bir kız duruyor yanında
Neden diyor içinden,yüzünden okunuyor.
“Böyle olamaz mıydım tanrım? neden izin vermedin?” 
Herkesin onu izlediğini düşünüyor
Arkada konuşan erkeklerin onun hakkında,çirkinliğinden konuştuğunu sanıyor
Utanıyor,inmek istiyor
O kadar sıkışıklığın arasından zar zor geçiyor ve gidiyor
Onun yerine bir başkası geliyor
Kendinden emin bir tavırla geliyor
Kirli sakalı olan yeşil gözlü biraz uzun bir erkek
Bulduğu ilk boş yer yanım,oturuyor
Telefonunu çıkarıp saate bakıyor tekrar cebine koyuyor
Merak edip yazdıklarıma bakıyor (merhaba yabancı seni anlatıyorum)
Utandı başını çevirdi camdan bakıyor.
Ve ne yazık ki inmem gerekiyor,bir yeşil gözlüye daha veda edip gidiyorum.

Metro maceraları #part1